Prawo Rzymskie

Egzekucja była i jest formą zaspokojenia roszczeń powoda na podstawie prawomocnego wyroku. W prawie rzymskim dokonywała się ona po dokonaniu conffesio lub po ponownym zasądzeniu na podstawie actio iudicati. Pretor po rozpatrzeniu pozwu w actio iudicati po uznaniu przez pozwanego roszczenia upoważniał powoda do rozpoczęcia egzekucji. Istniały następujące rodzaje egzekucji :

osobista polegająca na zabraniu dłużnika do więzienia prywatnego w którym to on miał za zadanie odpracować szkody wyrządzone powodowi lub przez okres jaki tam przebywał zwrócić powodowi należności wynikające z wyroku. Początkowo była to egzekucja bardzo popularna jednak wraz ze zmianami społeczno - gospodarczymi wykształciła się bardziej popularna egzekucja

majątkowa która dzieliła się na uniwersalną (bardzo radykalną która doprowadzała dłużnika do ruiny i niesławy) i syngularną (złagodzoną a stosowaną w stosunku do osób szanowanych, nieletnich czy też chorych umysłowo)