Prawo Rzymskie

Początkiem zdolności prawnej wg prawników rzymskich było narodzenie się człowieka i to człowieka żywego (dającego oznaki życia poprzez krzyk, oddychanie ) oraz całkowicie uformowanego. Od tej sytuacji istniał jednak wyjątek a mianowicie nasciturus który w myśl zasady : ten kto ma się narodzić uważany jest już za urodzonego ilekroć chodzi o jego korzyści nabywał zdolność prawną już w łonie matki pod warunkiem szczęśliwego porodu. Koniec zdolności prawnej był oznaczony w sposób naturalny wraz ze śmiercią osoby fizycznej. W przypadkach budzących wątpliwości datę a więc czas śmierci mógł ustalić sąd w normalnym procesie. Należy także zaznaczyć iż pełna zdolność prawna była ograniczona spełnianiem trzech statusów : civitatis, libertatis, familiae czyli wolność, obywatelstwo i stanowisko zajmowane w rodzinie.