Prawo Rzymskie

Egzekucja majątkowa była oprócz egzekucji osobistej jedną z form dochodzenia swoich roszczeń wynikających z prawomocnego wyroku jako przysługiwała powodowi. Można śmiało stwierdzić że nawet egzekucja osobista miała znamiona majątkowe gdyż wymagała od dłużnika spłatę zobowiązania pomimo niewoli w jakiej się znajdował. Egzekucja ta początek swój miała w decyzji pretora zezwalającej powodowi wejście w posiadanie majątku dłużnika (missio in bona) poprzez proscriptio tj. publiczne ogłoszenie egzekucji. Uniwersalny charakter tej egzekucji uwidaczniał się poprzez zajęcie całości majątku wierzyciela bez względu na jego zadłużenie a poza tym umożliwiała przystąpienie do egzekucji wszystkich osób które posiadały u dłużnika wierzytelności pomimo faktu iż nie były one stronami procesowymi. A więc egzekucja wywołana przez jednego wierzyciela mogła jeżeli majątek dłużnika na to pozwalał zaspokoić wszystkich. W pierwszej fazie dążono do zabezpieczenia majątku i ustanowienia nad nim kuratora (mógł nim być jeden z wierzycieli). Najczęściej majątek ten był sprzedawany w drodze licytacji temu kto zapewnił najwyższą wartość zaspokojenia wierzytelności (venditio bonorum). Osoba taka zwana bonorum emptor wchodziła w posiadanie majątku dłużnika i odpowiadała za jego długi do wysokości ustalonej na licytacji. Posiadała ona także prawo do egzekwowania należności które przysługiwały dłużnikowi. Sam dłużnik zaś po egzekucji majątkowej popadał w niesławę.