Prawo Rzymskie

Ciężar przeprowadzania dowodu ciążył na obu ze stron. Do sędziego należało wyznaczenie strony która ma prowadzić dowód. W Rzymie utarła się zasada że prowadzenie dowodów obciąża powoda a więc musi to robić ten co twierdzi a nie ten co przeczy. Powód musiał udowodnić prawdziwość swojego intentio zaś pozwany jeżeli je negował musiał udowodnić prawdziwość swojego exceptio. Pod względem ciężaru dowodu pozwany traktowany był jak powód. Postępowanie dowodowe mogło opierać się na zeznaniach świadków (testes) czy też na dokumentach (instrumenta), opiniach biegłych oraz wizjach lokalnych czy też oględzinach.